‘Respect’ is wat primeert bij Sociale Zaken

Schepen Els Van den Broeck geeft inkijk in wat haar drijft, zowel privé als bij de uitoefening van haar mandaat 

Sinds januari is Els Van den Broeck schepen van Welzijn en Sociale Zaken, een vaak gebruikte afkorting voor een ruim takenpakket met de bevoegdheden welzijn (senioren, maatschappelijke en sociale zaken, volksgezondheid, preventiebeleid, woonzorgcentrum, assistentiewoningen), ontwikkelingssamenwerking en humanitaire acties en tenslotte integratie. Allemaal thema’s die directe impact hebben op de inwoners van onze gemeente.  Dit diepmenselijke vormt dan ook echt de rode draad doorheen het leven en werken van Els.

Wat dacht je toen je deze bevoegdheden kreeg?

Els: Ik was absoluut vereerd.  Heel veel van wat ik in mijn leven deed en doe sluit aan bij mijn interesse in mensen. Ik praat graag met mensen, luister graag naar hun verhalen en kan genieten van toevallige ontmoetingen hier en elders. Sociale thema’s volg ik al jaren op de voet. Jammer genoeg ook voor een stuk uit eigen ervaring, en net daarom met veel empathie. Iemand zei me onlangs : ‘jij bent de juiste vrouw op de juiste plaats’.  Dat probeer ik elke dag opnieuw te zijn, aanspreekbaar en bereikbaar.

En dan moet je beginnen met een beleid op poten te zetten…  Hoe begin je daar aan?  

Els: Het domein welzijn en sociale zaken is ontzettend breed en complex. Heel wat aspecten worden besproken binnen een koepel van gemeenten omdat je samen nu eenmaal sterker staat en kosten kan delen. Daarom gaat de realisatie van projecten binnen mijn bevoegdheden soms wat trager dan bij zuiver gemeentelijke dossiers. Het feit dat er heel wat spelers zijn op het veld van welzijn en sociale zaken maakt bovendien dat je, vooraleer keuzes te maken en te beslissen, heel wat verkennend werk moet doen. Daar ben ik dan ook in eerste instantie mee begonnen.

Intussen lopen er heel wat gesprekken en staan tal van initiatieven in de startblokken waarmee we het welzijn van onze burgers willen verbeteren. Ook op sociaal vlak bekijken we voortdurend hoe het beter kan. Nu zijn we volop bezig met de opmaak van onze meerjarenplanning en daarin houden we rekening met alles wat we bestudeerd hebben in onze verkennende fase.

Betekent dit dat we concrete realisaties pas de volgende jaren zullen zien?

Els: Dat zou toch jammer zijn hé…  We hebben wel degelijk getracht om een aantal cruciale zaken met spoed aan te pakken.  Zo hebben we snel een nieuw onderkomen gevonden voor onze buurtwinkel.  De sociale kruidenier is intussen al enkele maanden actief in het voormalige OCMW-gebouw. Zo krijgen de mensen die er gebruik van maken, de kans om vooraf in een aangename ruimte een kop koffie te drinken en wat te praten. We mogen het verbindende aspect van dergelijk initiatief niet onderschatten. Onze vrijwilligers leveren hier schitterend werk !

Ook op vlak van individuele ondersteuning draait het Bijzonder Comité Sociale Dienst (BCSD) op volle toeren.

Het BCSD?  Wat is dat precies?

Els: Het bijzonder comité is bevoegd voor de individuele dossiers inzake maatschappelijke dienstverlening en maatschappelijke integratie en spreekt zich uit over alle individuele hulpaanvragen.

Het verhaal van dit BCSD is er een van respect. Allereerst respect voor de mensen om wie het hier gaat: de meest kwetsbaren uit onze samenleving. We lezen en horen verhalen die je aangrijpen, situaties waarvan je denkt dat ze niet in Londerzeel voorkomen. De realiteit is helaas anders. Weet dat mensen in nood kunnen gebruik maken van het zogenaamde ‘hoor-recht’.   Telkens iemand zijn of haar verhaal komt doen tijdens een comitévergadering, wordt het stil in de vergaderzaal en zijn we het er nadien unaniem over eens dat het moed vergt om dit te doen.

Ook het respect voor elkaar, en dan heb ik het over de leden van het BCSD, is opvallend.  De grens tussen meerderheid en oppositie wordt er zo dun dat ze haast niet meer bestaat. Uiteraard benaderen we ieder dossier met de waarden en ideeën die we belangrijk vinden, maar nooit zonder ons hart te volgen. We overleggen en meningen kunnen al eens verschillen, maar finaal beslissen we steeds in het belang van de mens om wie het gaat.

Tenslotte, en niet in het minst (!), is er ook nog het respect voor onze maatschappelijk werkers.  Zij krijgen dagelijks met vaak schrijnende toestanden te maken. Ik hoor dan soms “ze doen toch gewoon hun job”, maar ik vind dat hun inzet om mensen op de rails te krijgen of te houden hier eens expliciet vermeld mag worden.  

We lezen vaak over de vergrijzing.  Hoe wil je daar in Londerzeel mee omgaan ?

Els: Dat de vergrijzing zich doorzet, dat weten we. Inzetten op een continuüm van zorgvormen is meer dan ooit belangrijk.  Hierbij mogen we zeker onze senioren zelf niet vergeten.  Zij dienen steeds de kans te krijgen om hun stem te laten horen wanneer we beslissingen nemen die hen aanbelangen.  We steken de vroegere adviesraden in een nieuw kleedje en daar passen de minder jonge mensen uit onze gemeente zeker in!

Ouderen hebben specifieke zorgnoden. Het is belangrijk dat we als gemeente inzetten op een naadloze overgang van de ene naar de andere zorgvorm.  In eerste instantie bieden we een ruim aanbod aan thuisdiensten, zodat mensen zo lang mogelijk thuis kunnen wonen.  Wanneer dat niet echt meer lukt, voorzien we in kwaliteitsvolle assistentiewoningen waardoor ze toch nog zelfstandig kunnen wonen.  Wanneer ook dat te moeilijk wordt, biedt ons woonzorgcentrum een nieuwe aangename thuis.

Om deze verschillende woonfases mogelijk te maken, dienen we hier blijvend op in te zetten over alle beleidsdomeinen heen. Ruimtelijke ordening bijvoorbeeld speelt een grote rol op vlak van wonen voor senioren, net als mobiliteit. Met dit bestuur denken we niet ‘of/of’ maar ‘en/en’.

Ook integratie behoort tot jouw bevoegdheden.  Met de mogelijke komst van een islamitisch centrum was daar in het begin van de zomer heel wat over te doen…

Els: Dat klopt inderdaad.  Maar los van dit specifiek geval, staan we op vlak van integratie voor grote uitdagingen. Op zo’n 5 jaar tijd is het aandeel Londerzeelse inwoners van niet-Europese afkomst verdubbeld. Om de huidige snelheid waarmee onze maatschappij zich ontwikkelt goed te kunnen opvangen, zijn we een traject gestart met begeleiding van het Vlaams Agentschap Integratie en Inburgering.  Hoe je het ook draait of keert, we zullen er voor moeten zorgen dat iedereen in onze gemeente zich thuis kan voelen.  Daar wil ik absoluut over waken! Het Vlaamse karakter blijft de bodem waaruit onze gemeente groeit. Als we op die Vlaamse bodem samen kunnen leven met al wie voor Londerzeel kiest, dan is dat de ideale situatie. In de praktijk blijkt dit vaak minder eenvoudig en daarom moeten we blijven inzetten op zowel de rechten als de plichten van alle inwoners, samen met alle actoren op het veld.  Ik wil concreet nog even terugkomen op de aanvraag tot een ‘cultuurcentrum’. Het is niet omdat wij als bestuur de aanvraag tot bestemmingswijziging geweigerd hebben, dat de vzw zomaar verdwijnt.  In onze rechtstaat heeft zij immers het recht om te bestaan en activiteiten te ontplooien.  Daarom is het cruciaal dat we met hen in gesprek blijven en samen zorgen dat hun werking bijdraagt tot integratie in plaats van segregatie.

Heb je met zo’n drukke agenda nog wel tijd voor jezelf?

Ik combineer het schepenambt met mijn werk in het reiskantoor.  Ook daar komt mijn passie voor geschiedenis, actualiteit, natuur en cultuur goed van pas.  Als ontspanning probeer ik veel te lezen. Reisverhalen en reisgidsen dragen mijn voorkeur weg, maar ook boeken rond psychologische thema’s vind je, naast een goeie roman, op mijn nachtkastje. Daarnaast ga ik graag op wandel met onze hond.  Er zijn zoveel mooie plekken dichtbij! Waarmee ik niet wil zeggen dat een reis naar het buitenland me niet aanspreekt, integendeel.  Een citytrip is super, maar ook bestemmingen met overweldigende natuur kunnen mij bekoren…